Gordelwegtuinen weer in gebruik door actieve wijkbewoners

In mei zijn twee informatie-avonden gehouden over de nutstuinen aan de Gordelweg. Die tuinen waren in gebruik maar de deelgemeente wilde van het beheer af, zocht een nieuwe beheerder en sloot vervolgens de tuinen. Daarna was er een diep stilzwijgen. Dat duurde een aantal wijkbewoners van met name het Liskwartier te lang. Karin Padmos die zich eerder al had ingezet voor het openhouden van de schooltuinen, nam het voortouw en trommelde mensen bij elkaar.

Op die avonden werden de percelen verloot. Bewoners van Noord die al een tuin hadden vóór de sluiting kregen voorrang. Er was veel belangstelling van zowel oud als jong.

Nog voor de start was er al de nodige discussie over de plek die men graag (weer) wilde hebben op het tuincomplex.

Wendelien Lans, full time vrijwillger (u heeft haar vast eerder gezien op mijn blog) heette iedereen welkom. 'We weten dat u allemaal staat te popelen om een stukje grond te krijgen en aan de slag te gaan. Maar eerst willen we uitleggen wie we zijn en hoe we erin geslaagd zijn om de Gordelwegtuinen weer open te krijgen.'

Bewonersorganisatie Liskwartier was bereid het beheer van de tuinen tijdelijk op zich te nemen. Daartoe werd de 'Exploitatiegroep' in het leven geroepen, die voorlopig het beheer voert. Uiteindelijk moet het gaan leiden tot een vereniging van Gordelwegtuiniers, die het beheer op zich gaat nemen. De deelgemeente kon zich daar wel in vinden.

Er moest vervolgens nog heel veel gedaan worden: overleg met de deelgemeente en het OBR (het grondbedrijf van de gemeente), kapotte waterleidingen moesten gerepareerd worden, de gaten in het hek gedicht en de grond gefreesd, want die was in de tussentijd keihard geworden. Allemaal mogelijk gemaakt door een aantal vrijwilligers!

De meeste schooltuinen zijn weg en er is nu volop ruimte voor tuinierende bewoners van Noord. De deelgemeente blijft ook de komende jaren subsidie geven, maar op den duur moeten de tuiniers hun eigen broek ophouden. Daarom is ook besloten dat de nieuwkomers een hoger bedrag per m2 moeten betalen: € 1,95 per m2 per jaar ten opzichte van € 1,05 voor de oudgedienden met 'huurgewenning'. Daar staat tegenover dat de tuinen voortaan het hele jaar door gebruikt kunnen worden.

Een deel van de tuinen wordt gebruikt door twee scholen en een ander deel is bestemd voor een groep van Transition Town. De meeste percelen zijn 35 m2 groot. Voor het beheer wordt het hele complex verdeeld in drie delen: West, Midden en Oost. Voor elk deel moet een beheersgroep komen, want het algemeen onderhoud en andere zaken moeten voortaan door de tuiniers zelf geregeld worden. Met vragen over de tuinen moet je dan ook contact opnemen met de Exploitatiegroep, niet met de deelgemeente of het OBR (zie onderaan hun mailadres).

Water is niet meer gratis en er is besloten dat er voortaan niet meer met slangen gesproeid mag worden. Gieters staan klaar. Op termijn kan water uit het kanaal worden gepompt.

Helaas zijn er veel spullen verdwenen; niet alleen gereedschap maar ook persoonlijke zaken. Daar is de Expolitatiegroep mee bezig. Gelukkig bleek een fonds bereid geld te geven om nieuw gereedschap aan te schaffen.

Wendelien gaf vervolgens Nils Berndsen, verantwoordelijk portefeuillehouder - en zo liet zij weten - 'die ons aan alle kanten geholpen heeft', het woord. Hij verontschuldigde zich voor het feit dat de deelgemeente zo lang niets van zich had laten horen. Maar hij was blij dat er nu toch zo'n nieuwe start gemaakt kon worden. En dat allemaal georganiseerd door vrijwilligers!

Voortrekker Karin Padmos vertelde wat er al voor Oost is gedaan en geregeld. Daar kunnen de mensen van West en Midden hun voordeel mee doen.

Rutger Henneman van Transition Town lichtte toe wat zij met de 'Gandhituin' voor ogen hebben: 'In een insluitende, duurzame en geweldloze economie, waarin geproduceerd wordt voor behoeftes en voor hen die het meest behoefte hebben (armen en onderdrukten), zal de wereld een overvloed bieden. Met de Gandhituin willen we op een praktische manier laten zien dat zo'n wereld mogelijk is: door zij aan zij met de handen in de aarde te werken, te oogsten, te praten, te eten, te leren, te leven en te vieren.'

Voor meer informatie over Transition Town klik hier. Over de Gandhituin klik hier.

Op de eerste avond van de aspirant tuiniers werd geloot om percelen op Oost en West. Voor mensen die slecht ter been zijn, zijn een aantal percelen dichter bij de ingang gereserveerd.

Als jouw lotnummer aan de beurt was, kon je aangeven welk perceel je graag wilde hebben, als dat dan nog beschikbaar was.

Freek Homan van SONOR begeleidde namens de deelgemeente de groep vrijwilligers.

Met de uitnodiging in de hand.

Deze meneer was samen met zijn vrouw een dag later al actief op 'zijn land'. Zie verderop.

Klaarblijkelijk was zij het nog steeds niet eens met de toewijzing van de percelen.

Boter bij de vis: naast de jaarbijdrage van € 1,95 per meter (waarom dat niet - veel makkelijker - wordt afgerond op € 2 ....) moest ook € 13,25 borg betaald worden voor een sleutel. De meeste percelen zijn 35 m2 groot, dus een jaar lang tuinieren voor € 70. Laten we eerlijk zijn: een koopje!

Ook nog eens gratis lekkere hapjes.

Op 10 mei, één dag later, waren de eerste tuiniers al driftig aan de slag om de grond bouwrijp te maken en de eerste planten gingen de grond in. Dit is West van het tuinencomplex.

Nog genoeg onkruid.

Een courgettepant. Waarschijnlijk een restant van vorig jaar.

Paardebloemen met hun prachtige pluizen. De tuinders zijn ze liever kwijt dan rijk.

Aan de uithoek van West staat nog een stukje 'wild' vol met dagkoekoeksbloemen.

Schoffelen en onkruid verwijderen.

De eerste stokken voor het kweken van klimmers staan in de grond.

Mevrouw Katz is met haar 82 jaar jong de oudste tuinier van het hele complex. Met stok om haar te ondersteunen bij het planten. Zij heeft al 10 jaar haar tuin, die zij gebruikt om bloemen te kweken. Als die in bloei komen neemt zij ze mee naar huis.

Naast het tuinieren is het ook gezellig. Of ik ook een biertje lustte.

Gezamenlijke composthoop (er mag geen aardappelloof gestort worden).

De tuiningang van Oost.

Voor het algemene onderhoud zijn de tuiniers nu voortaan gezamenlijk verantwoordelijk. Hier zijn ze op de eerste dag al bezig met het aanleggen van paden.

Dit stel ging Madame Jeannettes kweken. Hele pittige pepers die oorspronkelijk uit Suriname kwamen. Daarom moest een 'tent' gefabriceerd worden tegen de kou. Ik vernam dat het blauwe zeil als overkapping gebruikt zou worden en dat leek me veel te donker om iets onder te kweken. Na een opmerking daarover ging zij wel twijfelen.

Na deels gedane arbeid is het goed rusten.

Een paar weken later: het blauwe zeil bleek niet gebruikt te zijn. Gelukkig maar.

Op Oost ligt nog een prachtige, naar ik begreep, voormalige schooltuin. De groep van Transition Town gaat die onderhouden.

Volop natuur: waterlelies, waterjuffers en kikkers.

Een paar weken later: de meeste percelen op Oost zijn al in gebruik genomen.

Er zijn nog voldoende percelen beschikbaar, dus als je zin hebt om je eigen groenten, bloemen of andere planten te kweken, neem dan contact op met de Exploitatiegroep via gordelwegtuinen@gmail.com.

Ten slotte: petje af voor alle (ook de ongenoemde!) vrijwilligers die zich voor de tuinen hebben ingezet.

Gluren bij de buren: leuke kennismaking met de wijk

Hoewel net over de grens van Bergpolder - de Noorderhavenkade aan de Blijdorpkant was één van de bestemmingen - toch een bericht over een leuk toneelproject: Gluren bij de buren.

Een groep enthousiaste amateur toneelspelers liet mensen op letterlijk speelse wijze kennis maken met een stukje Blijdorp en (over)buren.

Het begon met verzamelen in een kleine achtertuin, waar iedereen met een glas limonade welkom werd geheten. Konden we alvast even kennismaken met de buren.

De zwangere bewoonster van het pand was een zenuwinzinking nabij. Wouter, haar man, was vergeten boodschappen te halen voor de barbecue vanavond. Het is dat ik Wouter ken; ze was overtuigend echt.

De groep werd gesplitst maar zou uiteindelijk alle locaties en acteurs te zien krijgen. Het was een soort estafette, waarbij de groep van de ene acteur terecht kwam bij de volgende. Wij startten met de postbode.

Hij was nieuw in de wijk en kon het adres eerst even niet vinden. Natuurlijk werd hij door de groep verder geholpen. Hij werd altijd emotioneel als hij van een pakje afscheid moest nemen.

Via hem kwamen we bij een buur binnen terecht. Die keek graag naar de sterren, maar - zo bleek op een videofilmpje - gluurde ook graag naar de buren. We werden uitgenodigd om de ontsnapte hond van de buurman te zoeken; de verrekijkers lagen al klaar.

Natuurlijk meteen even gluren in de tuin van de buren.

Deze buurvrouw kwam ons halen en vertelde dat ze haar kat kwijt was en affiches in de wijk verspreidde. Zij bracht ons naar de zwangere buurvrouw, waar we al kennis mee hadden gemaakt.

Die was bezig met de voorbereiding van de buurtbarbecue en terwijl zij stijf van de zenuwen aan het kletsen was, konden wij haar intussen helpen met het snijden van de groente. Het moest natuurlijk wel een gezonde barbecue zijn.

Even meedoen met de zwangerschapsgymnastiek.

Wouter had boodschappen gedaan, maar was weer de jus d'orange vergeten. Op zijn route naar de buurtsuper bracht hij ons naar de kapsalon.

De kapsalon bleek dicht te zijn. Twee 'hyperblije' meiden vertelden over de kapper en de buurt.

En over dat je maar eerst in de spiegel moest kijken voor je oordeelde over je buren.

De meiden brachten ons bij een seniorencomplex.

We maakten onder andere kennis met een dame die dacht dat haar hond nog steeds leefde. Daar liep ze rond met een lege halsband.

Totdat ze zich realiseerde dat haar hond dood was en getroost werd door de buurvrouw. Die glazenwasser, hoort die nou bij de acteurs of is hij echt?

Eén van de spelers en hij nam ons mee naar de volgende locatie. Onderweg kwamen we 'echte' buren tegen, die zich vast afvroegen wat wij daar wandelden.

De glazenwasser leverde ons af bij de snackbar, waar een boze vrouw kwam vragen waar haar man was. Want die kwam daar vaak en ze wisten vast wel waar hij uithing.

Opeens was daar een man die cello ging spelen. Bizar in zo'n atypische omgeving en daardoor extra bijzonder.

De rondgang werd afgesloten met een kleine barbecue. Dezelfde waar de groenten voor kleingesneden moesten worden. Zoals gezegd: het moest wel een gezonde barbecue worden.

Een bijzondere manier om kennis te maken met je eigen wijk - of juist een andere - en misschien zelfs met je buren. Zeker in het toch vaak wat anonieme leven in Rotterdam. Ik had nog wel meer binnen willen kijken en over de wijk willen horen, maar dat is misschien voor anderen juist teveel van het goede. Complimenten voor de enthousiaste acteurs en actrices.

Nu nog echt bij de buren gluren in Bergpolder!